เรื่องใหม่เดือนตุลาคม 2569

ยามค่ำคืนล่าถอยไป ท้องฟ้าเหนือผืนป่าก็เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละน้อย เวลาของเธอได้ร่วงหล่นลง และเวลาของเขากำลังสว่างขึ้น อลิเซีย ดับเบิลยู เอมิลไฮม์ ผู้ป่วยด้วยโรคตาบอดกลางวันชนิดที่เกิดขึ้นภายหลัง ผู้ที่เริ่มระบายสีสันอันหลากหลายลงบนโลกของเธอที่มีเพียงสีขาวดำ คือ ลูฮาน อัฟ เอสทริเซน ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังหลอกใช้ แต่เธอก็ยินดีที่จะตกเป็นเครื่องมือ เขาไม่เคยลังเล และเธอก็ยินยอมมอบให้โดยปราศจากความลังเลเช่นกัน สำหรับเขา... เธอเป็นเพียงเครื่องมือ และสำหรับเธอ... เขาก็เป็นเพียงเป้าหมายเท่านั้น ดังนั้นจึงรู้สึกโล่งใจ และชะล่าใจ จนถลำลึกลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังขาดใจตายเพราะความงดงามนั้น ในวินาทีที่ตระหนักได้ว่าตนไม่สามารถเป็นเป้าหมายของเธอได้อีกต่อไป ลูฮานก็กระโจนเข้าไปในป่า สู่ผืนป่าแก้วที่แตกสลายและปลิวว่อนราวกับเศษซาก

เซร่า โรเซนบอม เคยขายชาติมาแล้วในชาติที่แล้ว ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ถึงสองครั้งสองครา ครั้งแรกคือขายอาณาจักรบ้านเกิดให้แก่จักรวรรดิ และครั้งที่สองคือขายจักรวรรดินั้นให้แก่กองทัพปฏิวัติ ถ้าพูดแบบนี้ ไม่ว่าใครก็คงพากันรุมด่าประณามเธอ ว่าไม่มีอะไรจะขายแล้วหรือไงถึงได้เอาประเทศชาติตัวเองไปขาย แต่นั่นมันก็เป็นแค่คำพูดของพวกคนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเท่านั้นแหละ ก็มันน่าขายถึงได้ขาย แถมเธอก็ไม่เคยเสียใจกับทางเลือกนั้นเลยสักนิด “เพราะเจ้า! ตอนนี้บนโลกมนุษย์ถึงได้เละเทะไปหมดแล้ว!” แต่ถ้ามันเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ได้ไปเกิดใหม่ล่ะก็ เรื่องมันก็จะต่างออกไป อุตส่าห์ทนรับการแผดเผาในไฟนรกอันแสนโหดร้ายมาตั้ง 300 ปี เพื่อเฝ้ารอวันที่ได้ไปเกิดใหม่ แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่กลับเป็นคำพิพากษาดั่งฟ้าผ่าที่บอกว่าหนทางของเธอยังอีกยาวไกล “จงขึ้นไปบนโลกมนุษย์เดี๋ยวนี้ แล้วทำให้ชะตากรรมที่บิดเบี้ยวเพราะเจ้า... และโชคชะตาที่กำลังจะบิดเบี้ยวเพราะเจ้า กลับคืนสู่สภาพเดิมซะ” ดังนั้นเธอจึงรีบคว้าข้อเสนอของพระเจ้าเอาไว้ทันที แม้ว่ามันจะเป็นภารกิจสุดหละหลวมที่ขาดทั้งคำว่า เมื่อไหร่ ที่ไหน อะไร และอย่างไรไปซะหมด แต่เรื่องพรรค์นั้นมันไม่สำคัญหรอก ถึงจะเป็นการฟื้นคืนชีพที่ดูไม่ค่อยมีการเตรียมพร้อมเท่าไหร่ แต่เซร่าก็ยังรู้สึกขอบคุณพระเจ้าจากใจจริงที่มอบโอกาสให้เธอ จนกระทั่งได้มาเจอ 'ผู้ชายคนนั้น' “ได้มาเห็นหน้าพรรค์นี้ที่นี่ซะได้” ดวงตาอันเย็นชาที่ก้มลงมองเธอราวกับรับไม่ได้ เอนอค ซอเซอร์ วีรบุรุษผู้เคยแทงดาบศักดิ์สิทธิ์ทะลุหัวใจของเซร่าเมื่อนานมาแล้ว ขยับเพียงริมฝีปากเพื่อเอ่ยความรู้สึกออกมา “โคตรซวย”

นัมอี ถูกขายมาด้วยเงิน ด้วยความที่มีติดตัวมาเพียงตัวเปล่าเล่าเปลือย พร้อมกับดวงชะตาอันน่าอับอายที่ถูกทำนายว่า 'หากได้จับจองชายใดแล้วจะไม่ยอมปล่อย' นางจึงถูกอัญเชิญมาในฐานะร่างอันล้ำค่าที่จะช่วยดึงรั้งลูกชายโทนรุ่นที่สามของตระกูล ผู้ซึ่งแก่ปูนนี้แล้วแต่แทนที่จะไปหว่านเมล็ดพันธุ์ กลับมัวแต่ยุ่งอยู่กับการสาดเลือดในสนามรบ เพื่อให้นางคลอดลูกชายที่แข็งแรงดั่งคางคกให้แก่ตระกูล ทว่า ฮยอก ผู้เป็นสามี กลับยอมเข้าพิธีแต่งงานเพียงเพราะคำขอร้องอ้อนวอนของพ่อแม่ที่บอกว่า ‘ขอแค่แต่งงาน จะไปตายในสนามรบหรืออะไรก็ตามใจ’ เขาจึงเข้าพิธีแต่งงานแล้วหลบหนีออกจากบ้านไปกลางดึกเพื่อมุ่งสู่สนามรบโดยไม่มีแม้แต่การเข้าหอ นัมอีที่ไม่อาจทำหน้าที่ของตนให้ลุล่วง จึงกลายเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่าที่ไม่มีใครต้องการ ถึงกระนั้น แม้จะได้เห็นหน้าสามีเพียงครั้งเดียวในวันแต่งงาน แต่นางก็ยกย่องเทิดทูนเขาไว้ในใจ คอยแอบหน้าแดงและฟูมฟักความรักวัยแรกแย้มขึ้นมาอย่างเงียบๆ แต่ชายที่เพิ่งกลับมาในรอบสามปี กลับจำนางไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมยัง… “อ่า นังตัวผลิตลูกคนนั้นไม่ใช่หรือ?” นัมอีเป็นคนที่มักจะหัวเราะและปล่อยผ่านความยากลำบากและการถูกปฏิบัติอย่างเย็นชา โดยคิดเสียว่าเป็นเพียงเวรกรรมของตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่เคยบูดเบี้ยวแม้จะถูกพวกบ่าวไพร่จิกหัวเรียกว่านังนั่นนังนี่ กลับแตกสลายลงเป็นครั้งแรกในวันนั้นเอง

‘องค์ชายยองชินจอมวิปริตกระหายเลือด กำลังจะมาสังหารภรรยาของตนเองแล้ว’ เมื่อเขากลับมาจากการยุติสงครามกลางเมืองอันโหดร้าย และประกาศว่าจะเสด็จไปยังห้องนอนของภรรยาผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลกบฏ เหล่าข้ารับใช้ต่างก็คิดเช่นนั้น ความรู้สึกของ โซฮยอน ผู้เป็นภรรยา ยิ่งพังทลายลงอย่างหนัก ‘ข้าคือภรรยาของชายผู้นี้ เป็นภรรยาเอกเพียงหนึ่งเดียวของเขา’ ค่ำคืนนั้น เธอได้รวบรวมความกล้าอย่างยากลำบากเพื่อต้อนรับผู้เป็นสามี “โซฮยอน มาทำเรื่องลามกกับข้าเถอะนะ หืม?” องค์ชายยองชินผู้เลื่องลือว่าแทงคนทะลุได้ราวกับฉมวก... บัดนี้ได้กลายร่างเป็นสัตว์ป่าไปเสียแล้ว