เตือนแล้วนะว่าอย่าเซ็นสัญญาส่งเดช!

ฉันขับรถชนคน... ชนด้วยรถของฉันเอง ในตอนที่ฉันกำลังจะโทรแจ้งตำรวจด้วยมือที่สั่นเทา จู่ๆ ปีศาจตนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับยื่นมือมาให้ “มาทำสัญญากับข้าสิ” นิ้วมือที่เห็นข้อต่อปูดโปนกระดิกเรียกเบาๆ “ข้าจะจัดการลบเรื่องอุบัติเหตุครั้งนี้ให้เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ส่วนเจ้าก็แค่เดินทางข้ามมิติเพื่อรวบรวมตัวกลางบางอย่างมาให้ข้าก็พอ อ้อ แล้วก็อย่าได้ถามคำถามโง่ๆ อย่างมนุษย์จะเดินทางข้ามมิติได้ยังไงเชียวล่ะ” จังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบที่บอกว่าจะทำให้เรื่องอุบัติเหตุไม่เคยเกิดขึ้นเพียงแค่ยอมทำสัญญา กับเงื่อนไขที่แสนจะคลุมเครือ ถึงทุกอย่างมันจะดูน่าสงสัยไปหมด แต่ฉันก็ไม่มีสติพอจะมานั่งจับผิดอะไรได้หรอก “แล้วสิ่งที่ฉันต้องรวบรวมจริงๆ มันคืออะไรกันแน่ล่ะ?” “สิ่งที่เจ้าต้องรวบรวมก็คือน้ำกามของตัวผู้ พูดให้ถูกก็คือ รวบรวมพลังปราณที่อยู่ในนั้นยังไงล่ะ” และผลตอบแทนจากการด่วนทำสัญญาแบบไม่คิดหน้าคิดหลังก็ช่างน่าสมเพช “ข้าคัดมาแต่คู่ขาที่เป็นสุภาพบุรุษและพละกำลังเหลือล้นทั้งนั้น เจ้าควรจะขอบคุณพวกข้านะ” ปีศาจแสยะยิ้ม ＊＊＊ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มานั่งเสียใจทีหลังก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่ต้องรีบรวบรวมพลังชีวิตที่พวกนั้นต้องการให้เร็วที่สุดแล้วกลับไปให้ได้ก็เท่านั้น ฉันวาดฝันถึงอนาคตที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตประจำวันอันแสนสงบสุข พลางเคาะประตูคฤหาสน์แปลกหน้าในมิติที่ไม่คุ้นเคย ไม่นานนักก็มีเสียงบอกให้เข้าไปดังมาจากข้างใน เป็นเสียงทุ้มต่ำ กังวานลึก และฟังดูดีเอามากๆ ฉันค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง พลางภาวนาขอให้เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ดูดีเหมือนกับเสียงของเขาด้วยเถอะ “นึกว่าตาฝาดซะอีก แต่เป็นมนุษย์จริงๆ ด้วย” “…….” “มนุษย์ธรรมดาซะด้วย” วินาทีที่เห็นชายคนนั้น ฉันก็ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ “เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ไหนบอกว่าคัดมาอย่างดีไง ดูเหมือนว่ารูปร่างหน้าตาจะไม่ได้อยู่ในเกณฑ์การคัดเลือกของพวกปีศาจสินะ ฉันมองไปเหนือปกคอเสื้อที่ว่างเปล่า พลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนเจ็บ ‘ให้ตายเถอะ จะให้ฉันทำบ้าอะไรกับมนุษย์ล่องหนเนี่ย’